یادداشت تینا پاکروان،بازیگر و کارگردان سینما، پیرامون بازیگری

صبح سینما:داشتم به بازیگری فکر می کردم به معنای مطلق کلمه و اینکه سوپراستار زیبایی چون چارلیز ترون برایش هنوز انقدر بازیگری مهم هست که حاضر است برای نقشش چاق شود، زشت شود ، ابرو بتراشد و تبدیل به هیولا گردد.

از طرفی بازیگران اینجا را می بینم که برخی باصورت های دست کاری شده خود را بیشتر شبیه مدل ها می کنند و یا بادی بیلدینگ رفته و بدن خود را به گونه ای دیگر فقط برای نقش های خاص ترییت می کنند. اگر بخواهی نقش تاریخی بهشان بدهی یا معتاد یا هزاران نقش جذاب دیگر نمی توانی.کمتر بعد از بازی کردن دوره ای می گذرانند تا خود را در دانش بازیگری به روز کنند یا فن بیان و بدنشان را تربیت کنند، چون تبدیل به عقل کل شده اند و حفظ همه این ظواهر را با رقابت بر سر دستمزد با این و آن بگذاری در کاسه ای می فهمی آخرین مساله شان نفس بازیگری است که شاید روزی عاشقش بودند و برایشان آرزو بوده است.

خوانده بودم مک کانهی برای نقشش در یک فیلمنامه ۱۰۰ صفحه ای ۴۵۰ صفحه تحلیل نوشته است. فکر کردم چه خوشبخت هستند فیلمنامه نویسان و کارگردانانی که بازیگرشان با این عشق سراغشان می آید و در قبال حرمتی که به بازیگری گذاشته اند، احترام می بینند.

چارلیز ترون زیبایی اش را ویترین نکرد بلکه بازیگری اش را طوری اثبات کرد که هرگز به شکل عروسک به او نگاه نشود . و نقشی ماندگار ساخت .
با احترام به همه ی بازیگرانی که در هرکجای جهان این هنر برایشان حرمت دارد.

یادداشت تینا پاکروان،بازیگر و کارگردان سینما، پیرامون بازیگری

پربیننده ترین

آخرین اخبار