روایت‌های از مهرجویی، کیارستمی و خانه سینما

به نقل از ایسنا ، بهرام بدخشانی که در سلسله مصاحبه‌های تدارک دیده شده از سوی روابط عمومی خانه سینما حاضر شده بود، با بیان اینکه خانه سینما باید از نظر مالی مستقل شود، گفت: انچه که درباره صنف فیلمبردارها برایم بسیار اهمیت دارد اینکه آنها را مستقل کنم. قطعا اگر دو درصد سهم فروش فیلم‌ها برای خانه سینما اتفاق می‌افتاد ما به نتایج خوبی می‌رسیدیم و می‌توانستیم شهریه اعضاء را برای روزهایی که به آن نیاز داریم پس انداز کنیم و برسیم به جایی که صنوف پول بدهند خانه سینما تشکیل شود و هزینه شهریه اعضاء را خود صنف پرداخت کند.

آگاهی دادن به صنوف

وی با بیان اینکه از خانه سینما انتظار چندانی ندارد، گفت: اینکه مدیرعامل و هیات رئیسه خانه سینما امروز تلاش می‌کنند تا اینکه خانه را باز و محکم برای ما نگه دارند بسیار ارزشمند است و تنها خواسته ما از آنها آگاهی دادن به صنوف است به معنای اینکه صنف یعنی چه و چه فعالیتی باید داشته باشد.
وی با اشاره به ضرورت سطح سواد اجتماعی در جامعه بیان کرد: سواد اجتماعی مقوله‌ای است که در آن مدرک وجود ندارد اما ضرورتی است که باید در همه ما وجود داشته باشد. من امروز به دانشجویانم می‌گویم به جای اینکه به من فیلم تحویل بدهید، بگویید کدام کتاب‌ها را خواندید تا درباره آنها با هم صحبت کنیم زیرا من معتقدم سینماگر تکنیک نیست؛ تکنیک گروه است.
وی با بیان اینکه تکنسین نیست، ادامه داد: من مدیر فیلمبرداری هستم البته مدیر فیلمبرداری به معنای مدیر نیست بلکه مسئول فنی است به عنوان مثال، اگر پرده سبز جایی نصب ‌شود باید توجه داشته باشم که جایش درست باشد زیرا در نهایت من باید تصویر آن را امضا کنم و مسئول پیاده کردن فکر کارگردان بر روی تصویر هستم. به همین دلیل واژه «من خوب بودم» در سر صحنه برای من توهین است و معتقدم باید بگوییم پلان خوب بود و اگر قرار است پلانی تکرار شود باید دلایل آن هم گفته شود.
بدخشانی خاطرنشان کرد: همه چی فنی نیست و مشاوره کارگردانی هم باید باشد ؛ این مشخصه در مورد زنده یاد عباس کیارستمی در زمان ساخت فیلم‌هایش به خوبی دیده می‌شد. به من می‌گفت در ابتدا آنچه در پلان قرار است اتفاق بیافتد را بگوییم و من صادقه برایش توضیح می‌دادم.

اهمیت فیلم‌ها با محوریت زن

وی با بیان اینکه فیلم‌هایی که محوریت آنها زن بوده را بیشتر دوست دارد، گفت: فیلم‌های «من ترانه ۱۵ سال دارم»، «دیشب باباتو دیدم آیدا» و ... به دلیل اینکه قصه اجتماع بود و از بطن جامعه درآمده بود، بیشتر دوست داشتم. همچنین فیلم «دوئل» جدای از اینکه یک فیلم جنگی بود؛ کارنامه درخشان آقای درویش نیز کاملا مشخص بود و متوجه شدم جنگ را در این فیلم طوری دیده که در لحظه لحظه آن حضور داشته و می‌گفت آنقدر فیلم‌های شعارگونه ساخته شده که می‌خواهم در این فیلم جنگ واقعی را ببینیم و این اتفاق کاملا در فیلم افتاد تا آنجا که ۲۰ سال دیگر اگر دانشجویی سوال کند فیلم‌های جنگی ما به چه شکلی ساخته شده است ، فیلم دوئل را ببیند کیفیت بصری را به خوبی مشاهده می‌کنند تا متوجه شوند جنگ در کشور ما به چه شکلی بوده است و آن لحظات و صحنه‌ها آنچنان مخاطب را در خود فرو می‌برد که دیگر ارتش ‌را نمی‌بینید بلکه مردم را می بیند که دفاع می‌کنند.

#مهرجویی سر صحنه زندگی می‌کرد#
بدخشانی با اشاره به فیلم‌هایی که در دوران‌های مختلف کار کرده خاطرنشان کرد: فیلم هیوا ساخته زنده یاد رسول ملاقلی پور حیرت انگیز است؛ فیلمی است که روز را به گذشته می‌برد.
وی درباره همکاری خود با زنده یاد داریوش مهرجویی نیز گفت: آقای مهرجویی به من می‌گفت تو علاوه بر فیلمبردار در فیلم، چشم من هم هستی به همین دلیل باید به من بگویی چه می‌بینی و چگونه می‌خواهی کار کنی. مهرجویی از توان تک تک آدم‌ها استفاده می‌کرد و کار انجام می‌داد. در واقع او سر صحنه زندگی می‌کرد؛ گوشه صحنه می‌نشست و هیچ وقت کات نمی‌گفت، می‌گفت بس، زیرا معتقد بود کات یعنی تمام.