قصه بچه های پایین!

صبح سینما/یادداشتی از ايزد مهرآفرين:بدون ذره ای مقدمه چینی صاف می روم سر اصل مطلب؛اگر می خواهيد بعد از ۴ ماه خانه نشينی و تماشای فیلم ها و سريال های ايرانی و خارجی؛به سالن سینما بروید و اثری را ببينيد كه تا مدتها تصاوير و روايتش در روح و جانتان نقش ببندد، شک به دلتان راه ندهيد که«شناي پروانه» همان فیلمی است که مدت ها در انتظار دیدنش بودید.

واقعيت اين است كه «شنای پروانه» از آن دست فيلم هايی نيست كه در خانه روي مبلتان لم بدهيد و در حين خوردن چای با خانواده به تماشايش بنشينيد. يا در اتاقتان با لب تاپ تماشايش كنيد. اين فيلم،برای پرده سینما و سالن تاريک ساخته شده است؛این که در صندلی تان فرو بروید و از روایت و لحظات ناب آن شگفت زده شوید

شايد تصور كنيد اين تعاريف تا حدودی ذوق زده و از سر شوق و هيجان است ولی حتما بعد از ديدن فيلم حس و حال شما هم چيزی خواهد بود شبيه اين نوشته ها

«شنای پروانه» شگفتی و پديده جشنواره امسال بود كه در ۱۴ رشته نامزد شد و ۶ سيمرغ را به خود به خانه برد.یکی از بهترین فیلم‌های اجتماعی این چند سال اخیر است که برخلاف معمول سینمای ایران شروع جذاب،كوبنده و درگير كننده اي دارد و از همان اول مخاطب را وسط ماجرا و داستان پرت می‌کند.

«محمد کارت» یکی از فیلم سازان جوان و با استعدادی است که چه در مستند سازی و چه در فیلم کوتاه بارها توانایی و نبوغ خود را نشان داده؛«شنای پروانه» اولین فیلم بلند «محمد کارت» داستانی اجتماعی دارد که فضای آن در پایین شهر می‌گذرد.

فیلم داستانی معمایی،هولناک و تو در تو دارد که دیدنش مخاطب را سر کیف خواهد آورد. بازی‌های خوب، اتمسفر و فضاسازی‌ها قوی همراه با یک روایت پر ریتم از «شنای پروانه» یک فیلم سر حال و گرم ساخته که می‌تواند برای یک فیلمساز فیلم اولی شگفتی‌های زیادی را به ارمغان بیاورد.

«شنای پروانه» فیلم غريب و غريبه نيست. براي درك آدم ها و داستانش لازم نيست به جاي دوری سفري كنيد. داستان بچه محله هاي خودمان است. داستان آدم های پايين همين شهر. بچه های پايين.بره های تو خونه و گرگ هاي بيرون.سرخورده های جامعه و قد كشيده در كوچه پس كوچه های خلاف و دعوا. لات و لوت های قداره كش كه تنشان با چاقو و خالكوبی شكل و شمايل گرفته. داستان آدمهایی كه نمی خواهند تو دارو دسته كسی باشند و سرشان در زندگی خودشان است ولی ظاهرا گريزی ندارند از اينكه وارد اين جهان خلاف و دردناک با تمام ماجراهايش بشوند.

رسوخ به دنیای عجیب و غریب لات و لوت‌ها با یک قصه معمایی که با یک اجرای پر ایده و جسارت انگیز در کنار یک فیلمنامه که هم در کلیات و هم در جزییات برگ‌های برنده زیادي دارد از «شنای پروانه» یک فیلم موفق و تاثیر گذار به وجودآورده است.

وجه تمایز «شنای پروانه» با فیلم‌های مثل «ابد و یک روز»، «متری شیش و نیم» و «مغز‌های کوچک زنگ زده» در این است که اصالت وجودی و طبيعی برای خودش دارد و یک فیلم چیدمانی نیست و بر خلاف آن فیلم‌ها که در انتها همه چیز از هم گیسخته و از هم پاشیده می‌شود در این فیلم قهرمانی وجود دارد.

فيلمبردای خلاقانه و در خدمت «سامان لطفيان» و انتخاب درست لنز و قاب بندی ها زيبا و دوربين هوشيار در كنار لوک رنگی درست باعث شد كه اين فيلمبردار جوان در اين فيلم دست به كار بزرگی بزند.

همین که سیمرغ بلورین بهترین فیلم مردمی را از آن خود کرده مشخص می‌کند که این فیلم مخاطبان زیادی خواهد داشت. «شنای پروانه» بیشترین سانس فوق العاده در جشنواره را از آن خود کرد.

.

«شنای پروانه» فیلم مهمی در سینمای اجتماعی ایران خواهد شد و محمد کارت در همین فیلم اولش نشان داد که قرار است در سینما ایران حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشد