اعلام علت مرگ بازیگر سرشناس همزمان با خاکسپاری

به نقل از ایسنا، برنار دورمال همسر بریژیت باردو در گفت‌وگویی با مجله پاریس مچ که پیش از مراسم خاکسپاری باردو منتشر شد، گفت همسرش دو عمل جراحی مرتبط با درمان سرطانی را که جانش را گرفت، به‌خوبی تحمل کرده بود.»

باردو در خانه‌اش در سن‌تروپه، شهر ساحلی‌ که پس از کنار گذاشتن سینما در اوایل دهه ۱۹۷۰ بدل به بخش جدایی‌ناپذیر زندگی عمومی و خصوصی‌اش شد، درگذشت و در مدت اخیر علت رسمی مرگ وی اعلام نشده بود.

مراسم خاکسپاری بریژیت باردو امروز چهارنشبه هشتم ژانویه، در کلیسای نوتردام دلاسمپسیون سن‌تروپه برگزار شد. 

مراسم خاکسپاری بریژیت باردو

باردو در سال ۱۹۸۴ به سرطان مبتلا شد و از شیمی‌درمانی خودداری کرد و به جای آن پرتودرمانی را برگزید، درمانی که او را تا سال ۱۹۸۶ به بهبودی کامل رساند. او همچنین از آرتروز شدید رنج می‌برد و بسیاری مواقع وابسته به عصا بود.

مراسم خاکسپاری بریژیت باردو

باردو که در سال ۱۹۳۴ در پاریس به دنیا آمد، در خانواده‌ای ثروتمند و کاتولیک رشد کرد و برای تحصیل در رشته باله به کنسرواتوار معتبر پاریس راه یافت و  عکسش در ۱۵ سالگی، در سال ۱۹۵۰، روی جلد مجله مهم «Elle» رفت. همین فعالیت‌ها مسیر ورودش به سینما را هموار کرد. او در یکی از آزمون‌های بازیگری با روژه وادیم آشنا شد و پس از رسیدن به ۱۸ سالگی، در سال ۱۹۵۲ با او ازدواج کرد.

باردو ابتدا نقش‌های کوچک ایفا کرد و در سال ۱۹۵۵ در فیلم «دکتر در دریا» در کنار دیرک بوگارد ظاهر شد؛ فیلمی که در بریتانیا موفقیتی چشمگیر داشت. اما فیلم «و خدا زن را آفرید» بود که تصویر تثبیت‌شده او را شکل داد. این فیلم هم در فرانسه و هم در سطح جهانی با استقبال گسترده روبه‌رو شد و باردو را به یکی از ستاره‌های طراز اول سینمای فرانسه بدل کرد.

باردو نه‌تنها برای تماشاگران سینما، بلکه برای روشنفکران و هنرمندان نیز الهام‌بخش بود. ریمون کارتیه در سال ۱۹۵۸ مقاله‌ای مفصل با عنوان «پرونده باردو» در هفته‌نامه معروف «پاری مچ» نوشت و سیمون دوبووار در سال ۱۹۵۹ مقاله مشهور «بریژیت باردو و سندرم لولیتا» را منتشر کرد و او را آزادترین زن فرانسه خواند.

مراسم خاکسپاری بریژیت باردو

در دهه ۱۹۶۰، باردو در مجموعه‌ای از فیلم‌های شاخص فرانسوی بازی کرد؛ از جمله «حقیقت» به کارگردانی آنری-ژرژ کلوزو، «زندگی خصوصی» ساخته لویی مال در کنار مارچلو ماسترویانی، و «تحقیر» اثر ژان-لوک گدار.

در نیمه دوم همان دهه، پیشنهادهای هالیوودی را نیز پذیرفت و در فیلم‌هایی از جمله «زنده باد ماریا!» با ژان مورو و «شالاکو» در کنار شان کانری مقابل دوربین رفت. 

باردو در گفت‌وگویی با گاردین در سال ۱۹۹۶ اعتراف کرد فشار شهرت برایش آزاردهنده بوده است. او در سال ۱۹۷۳ و در سن ۳۹ سالگی، پس از فیلم «داستان پندآموز و شادی‌بخش کولینو» از بازیگری کناره گرفت. تمرکز اصلی‌اش به فعالیت در حمایت از حیوانات معطوف شد؛ از حضور در اعتراض‌ها علیه شکار فُک‌ها در سال ۱۹۷۷ تا تأسیس بنیاد بریژیت باردو در سال ۱۹۸۶.

او بعدها نامه‌های اعتراضی متعددی به رهبران جهان درباره مسائلی چون کشتار سگ‌ها در رومانی، شکار دلفین‌ها در جزایر فارو و کشتار گربه‌ها در استرالیا نوشت.

بریژیت باردو در سال ۲۰۰۳، کتاب «فریادی در سکوت» را منتشر کرد که در آن مواضع راست‌گرایانه اتخاذ و به گروه‌های مختلفی حمله کرد؛ اقدامی که به محکومیت قضایی به‌دلیل تحریک به نفرت نژادی انجامید.