تغییر بزرگی که به کن هم رسید

به نقل از ایسنا، سال گذشته، آلبرتو باربرا، مدیر جشنواره فیلم ونیز، چندین بار در مورد فیلم‌های بلند اظهار نظر کرد و دیدگاه کلی خود مبنی بر اینکه زمان‌های طولانی در سینمای مدرن در حال عادی‌تر شدن هست، را بیان کرد.

او توضیح داد که سینما در حال گذر به یک تغییر بزرگ است و «فیلم ۹۰ تا ۱۲۰ دقیقه‌ای» سنتی دیگر استاندارد نیست و فیلمسازان به طور فزاینده‌ای در قالب‌های بسیار طولانی‌تر کار می‌کنند و افزود که فیلم‌های بین ۲ ساعت و ۱۵ دقیقه تا ۲ ساعت و ۳۰ دقیقه در حال تبدیل شدن به «استاندارد جدید بین‌المللی» هستند و دردسرهای بزرگ برای برنامه‌ریزان ایجاد می‌کنند. او این تغییر را به تاثیر پلتفرم‌های نمایش آنلاین و سبک‌های داستان‌سرایی تلویزیونی نسبت داد.

امسال و در هفتاد و نهمین جشنواره فیلم کن نیز بیش از نیمی از آثار بخش مسابقه اصلی دو ساعت یا بیشتر زمان دارند. در واقع، حداقل چهار فیلم در حال حاضر بیش از ۲.۵ ساعت زمان دارند. طولانی‌ترین فیلم «ناگهان» به کارگردانی ریوسوکی هاماگوچی با ۳ ساعت و ۱۶ دقیقه است.

در  ادامه، مدت زمان ۱۹ فیلم از ۲۲ فیلم بخش مسابقه اصلی جشنواره کن امسال آمده است: 

بخش مسابقه (مدت زمان فیلم‌ها):

- «ناگهان» (ریوسوکی هاماگوچی) – ۱۹۶ دقیقه
- «ماجراجویی رویایی» (والسکا گریزباخ) – ۱۶۲ دقیقه
- «توپ سیاه» (امبروسی/کالو) – ۱۵۷ دقیقه
- «مردی از زمان خودش» (امانوئل مار) – ۱۵۳ دقیقه
- «فیورد» (کریستین مونجیو) – ۱۴۶ دقیقه
- «مینوتور» (آندری زویاگینتسف) – ۱۴۰ دقیقه
- «ناشناخته» (آرتور هاراری) – ۱۴۰ دقیقه
- «داستان‌های موازی» (اصغر فرهادی) – ۱۳۹ دقیقه
- «محبوب» (رودریگو سوروگویِن) – ۱۳۵ دقیقه
- «مولن» (لاسلو نمش) – ۱۲۸ دقیقه
- «گوسفند در جعبه» (هیروکازو کوره‌ادا) – ۱۲۷ دقیقه
- «بزدل» (لوکاس دونت) – ۱۲۰ دقیقه
- «کریسمس تلخ» (پدرو آلمودوار) – ۱۱۱ دقیقه
- «یادداشت‌های ناگی» (کوجی فوکادا) – ۱۱۰ دقیقه
- «هیولای مهربان» (ماری کرویتزر) – ۱۱۰ دقیقه
- «گرانس» (ژان هری) – ۱۰۵ دقیقه
- «زندگی یک زن» (شارلین بورژوا-تاکه) – ۹۸ دقیقه
- «مردی که دوستش دارم» (آیرا ساکس) – ۹۶ دقیقه
- «سرزمین پدری» (پاوئو پاولیکوفسکی) – ۸۲ دقیقه

به گزارش ورلد آو ریل، مدت زمان فیلم‌های «جشن تولد» ساخته لئا میزیوس، «امید» به کارگردانی نا هونگ-جین و «ببر کاغذی» از جیمز گری هنوز تأیید نشده است.

در بخش خارج از مسابقه، فیلم «آکی» به کارگردانی تیاگو گدس که در بخش جنبی «کن پریمیر» نمایش داده می‌شود، ۳ ساعت و ۲۰ دقیقه زمان دارد. «سامورایی و زندانی» ساخته کیوشی کوروساوا هم ۲ ساعت و ۲۷ دقیقه است. 

البته، این فقط سینمای هنری نیست. فیلم‌های پرهزینه ۱۳۰ تا ۱۸۰ دقیقه‌ای به طور فزاینده‌ای در حال تبدیل شدن به یک هنجار هستند.روزگاری، نقطه مطلوب ۹۰ تا ۱۲۰ دقیقه در نظر گرفته می‌شد و فیلم‌های کوتاه‌تر احساس کلاهبرداری را به مخاطب القا می‌کرد و فیلم‌های طولانی‌تر ریسک از دست دادن حوصله مخاطب را داشت. اما در چند سال گذشته، این قانون ناگفته بیش از پیش رنگ باخته است.

«قاتلان ماه کامل» ساخته مارتین اسکورسیزی با ۳ ساعت و ۲۶ دقیقه، «اوپنهایمر» کریستوفر نولان با مدت زمان ۳ ساعته‌، «یک نبرد پس از دیگری» ساخته جدید پل توماس اندرسون با ۱۶۲ دقیقه نیز از جمله دیگر آثار اخیر سینمای جهان بودند که با مدت زمان طولانی مخاطب را با چالش کشیدند. 

برخی از موفق‌ترین فیلم‌ها از نظر مالی در سال‌های اخیر نیز تجربه‌های طولانی بوده‌اند: «نگهبانان کهکشان بخش ۳» با ۲ ساعت و ۲۹ دقیقه اکران شد، «اوپنهایمر» ۳ ساعت بود و «آواتار: راه آب» ۱۹۲ دقیقه. «ویکد» ۱۶۰ دقیقه، «جان ویک: بخش ۴» ۱۶۹ دقیقه، «تلماسه: بخش دوم» ۱۶۶ دقیقه، «فرمول یک» ۱۵۶ دقیقه و آخرین فیلم «مأموریت: غیرممکن» ۱۶۳ دقیقه مدت زمان داشتند. 

هنگام در نظر گرفتن یک فیلم واحد که سد ۱۲۰ دقیقه‌ای را می‌شکند، این امید وجود دارد که از زمان خود برای ساختن دنیایی استفاده کند که شما را جذب کند، شما را از واقعیت فعلی‌تان خارج کند. اگر فیلم به آنچه که قصد انجام آن را داشته دست یابد، دلیلی برای شکایت وجود ندارد اما برخی فیلم‌ها بد هستند که تجربه تماشای طاقت‌فرسایی ایجاد می‌کنند.