انتقاد از باورهای نادرست برخی تعزیهخوانها و مداحان
یک خواننده و مدرس موسیقی ایرانی با بیان اینکه «اگر تعزیه نبود، بسیاری از گوشههای ردیف موسیقی ایرانی به ما نمیرسید»، از برخی باورها و اجراهای نادرست در میان تعزیهخوانها، مداحان، نوازندگان انتقاد کرد و گفت: زیبایی صدا حاصل تکنیک و آموزش است، نه آسیب زدن به حنجره. او همچنین آموزش را مهمترین نیاز موسیقی آیینی عنوان کرد.
به نقل از ایسنا، حسن مهدی اعتباری، خواننده و مدرس موسیقی ایرانی در گفتوگو با ایسنا درباره ارتباط موسیقی ایرانی با موسیقی آیینی و تعزیه توضیح داد: زمانی که ما وسایل ضبط نداشتیم، موسیقی ایرانی سینهبهسینه تدریس میشد و بیشترین ضبطی که از موسیقی ایرانی شده، برای برنامه تعزیه بوده است. خوانندهها و بازیگران تعزیه باید ردیفهای موسیقی ایرانی را بدانند تا بتوانند درست اجرا کنند. بهترین سبکی که توانست موسیقی ایرانی را حفظ کند، موسیقی تعزیه بود.
این مدرس موسیقی ادامه داد: خوانندههای تعزیه بر اساس نقشی که اجرا میکردند، گوشهها و مایههای مختلفی را میخواندند. برای مثال شمر، یزید و کسانی که مخالف امام حسین(ع) بودند، باید گوشههایی را میخواندند که با صدای بالا اجرا شود و در مردم احساس ترس ایجاد کند. به این گوشهها، «گوشههای مخالف» میگفتند و حتی اسم این بازیگران هم «مخالفخوان» شد. امروز هم در ردیف موسیقی ایرانی گوشه «مخالف سهگاه» و «مخالف چهارگاه» را داریم که از همان سالها به موسیقی ایرانی رسیده است. اگر تعزیه نبود، ما این گوشهها را نداشتیم.
او افزود: مثلاً گوشهای به نام «راک» داریم که مختص حضرت عبدالله، فرزند امام حسن (ع)، بوده و حتماً باید با همان گوشه اجرا میشده است. از این نمونهها در موسیقی ایرانی بسیار داریم و این دو حوزه از هم وام گرفتهاند و اگر تعزیه نبود، مطمئناً بسیاری از گوشههای موسیقی ایرانی از بین میرفت.
اعتباری درباره تجربه شخصی خود در این حوزه گفت: خودم در تعزیه اجرا نداشتهام، اما تدریس آواز به نوحهخوانها و کسانی را که تعزیه کار میکردند انجام دادهام و گوشههایی را که نیاز داشتند با آنها کار کردم. همچنین قطعاتی بر اساس موسیقی و ملودیهای ایرانی ضبط کردهام. از جمله اثری درباره حضرت علیاصغر (ع) با استاد مجتبی حبیبی که با گوشههای سنتی و تنظیم پاپ سنتی اجرا شد و اثری دیگر با استاد علم در دستگاه چهارگاه؛ چراکه چهارگاه و همایون از دستگاههایی هستند که در موسیقی تعزیه بسیار استفاده میشوند. زیرا هم حال و هوای حماسی دارند و هم غم را منتقل میکنند.
او درباره تأثیر برگزاری برنامههایی مانند «خیمه هنر» که تا پایان دهه دوم محرم اجرا شد، گفت: این برنامهها میتوانند بسیار تأثیرگذار باشند، به شرطی که آکادمیک شوند؛ یعنی فقط به تاسوعا و عاشورا محدود نباشند. ما باید در طول سال مداحان، تعزیهخوانها و نوحهخوانها را جمع کنیم و به آنها آموزش بدهیم. خواننده باید درست بخواند، به صدایش فشار نیاورد و گوشهها را بشناسد. نوازنده ترومپت هم باید بداند چه گوشهای را در چه زمانی اجرا کند تا تأثیرگذاری بیشتری داشته باشد.
اعتباری تاکید کرد: تا آموزش ندهیم، این فعالیتها فقط در همان چند روز محرم باقی میماند و تأثیرگذاری آن کم خواهد بود. من همیشه به دوستان گفتهام که برای مداحان و کسانی که تعزیه میخوانند، رایگان آموزش میدهم. ما باید برای نوازندگان و خوانندگان مراسم تعزیه، مداحی و همه برنامههای مرتبط با امام حسین(ع)، چه در خانه، چه در هیئت و چه در تلویزیون، آموزش رایگان در نظر بگیریم.
این مدرس موسیقی افزود: نباید استاد مداحی داشته باشیم که نداند سیگار و قلیان برای صدا ضرر دارد. متأسفانه این روزها باب شده که میگویند سیگار و قلیان صدا را دورگه میکند، در حالی که این بدترین چیز برای یک خواننده است. همه پزشکان حنجره در دنیا این موضوع را تأیید میکنند. زیبایی صدا با تکنیک به دست میآید، نه با آسیب زدن به حنجره. این مسائل باید آموزش داده شود و من خودم همیشه گفتهام هر طور باشد، رایگان در خدمت این عزیزان هستم.
او درباره مهمترین نقد خود به اجراهای آیینی نیز گفت: مطمئناً مهمترین مشکل این است که خواننده و نوازنده آموزش ندیدهاند. وقتی نوازنده بدون شناخت، در دستگاه ماهور یا دستگاههای دیگر اجرا میکند، طبیعی است که از ظرفیت واقعی موسیقی ایرانی و موسیقی آیینی بهدرستی استفاده نمیشود.
اعتباری در ادامه درباره مهمترین ضعف اجراهای آیینی اظهار کرد: ماهور، دستگاهی است که حال و هوای شادتری نسبت به بسیاری از دستگاههای دیگر دارد و نباید گوشهای را اجرا کرد که شادی آن بیشتر شود. در همین دستگاه ماهور هم میتوان به راحتی گوشه دشتی، درآمد یا دیلمان را اجرا کرد؛ گوشهای که تأثیرگذاری بیشتری داشته باشد. خواننده باید بداند در هر موقعیت چه گوشهای را بخواند. الان بسیاری از مداحهای ما اشعار مربوط به امام حسین (ع) را با یک شیوه اجرا میکنند؛ مثلاً شعر «این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست» را میتوان به دو شکل متفاوت خواند. من همین شعر را با دو مدل اجرا کردهام تا نشان بدهم خواننده باید بداند چه گوشهای را انتخاب کند. این همان آموزشی است که باید به این عزیزان داده شود تا تأثیرگذاری اجراهایشان بیشتر شود.
پربیننده ترین
- ● مرگ یک منتقد در ۱۰۰ سالگی
- ● بهروز شعیبی: بزرگترین سرمایه امروز ما امید است/چراغ این خانه، باید همیشه روشن بماند
- ● منوچهر هادی به سراغ «رعنا» رفت
- ● میترا رضائیان درگذشت
- ● غیبت ایرانیها در چین!
- ● سارا بهرامی و مجتبی پیرزاده روی صحنه میروند
- ● خاطره عزتالله انتظامی از بمباران تهران
- ● نمایشهای کشور ۵ شب اجرا ندارند
- ● غافلگیری داوران شانگهای
- ● فراخوان بیستمین جشنواره «سینماحقیقت» منتشر شد
- ● وضعیت فاطمه شکری پس از انتشار گلههایش
- ● جزئیاتی از مکانهای استقرار زائران در مراسم تشییع رهبر شهید
- ● همکاری فاطمه نقوی و رویا تیموریان با نمایش صابر ابر
- ● اعلام جزییات برنامههای هنری در وداع با رهبر شهید
- ● حضور فعالان سینما و مدیران برای بدرقه رهبر شهید
آخرین اخبار
- ● پژمان جمشیدی با مهدی هاشمی همبازی شد
- ● همکاری رامین پرچمی، فریبا کوثری و امیر خلوت با یک اجرا
- ● «لباس شخصی» میآید
- ● واکنش نولان به جنجال برخی بازیگران
- ● پخش فوتبال در سینما ادامه دارد؟
- ● ماجرای یک سفر غافلگیرکننده
- ● بهاره رهنما دومین فیلم بلند سینمایی خود را کلید میزند
- ● نصرالله رادش هم نقاش شد؛ مجسمههای «صورتک» تبدیل به نقاشی شدند
- ● پخش مسابقه اسپانیا و بلژیک در ۲۱ سالن؛ سینما خوابنما شد!
- ● ریچارد گِر دنیای زیرپوستی جاسوسان و مأموران بینالمللی را آشکار میکند
- ● «کاغذ شطرنجی» افخمی پاییز کلید میخورد؛ نقش اصلی برای ارسطو خوشرزم
- ● اعتیاد در میان ورزشکاران پدیده نادری نیست/ کار سینما درمان نیست، روایت و آگاهیبخشی است
- ● "وداع تا تشییع میلیونی" رهبر شهید مستند شد/ دوربین علی تکروستا از تهران تا کربلا رفت
- ● جواد قارایی: فرق "شرافت" و "خیانت" را در این دو عکس ببینید
- ● کیارستمی، رقصِ حقیقت در میانِ شکافِ تصویر و سکوت