«اودیسه» نولان ستاره‌دار شد

به نقل از ایسنا، فیلم حماسی «اودیسه» ساخته کریستوفر نولان با بودجه ۲۵۰ میلیون دلاری و فرمت آیمکس، به نظر می‌رسد که در میان پربازخوردترین آثار کارنامه این کارگردان قرار می‌گیرد و می‌تواند یکی از نامزدهای اصلی جایزه اسکار بهترین فیلم سال آینده باشد.

پیتر بردشاو از گاردین در میان اکثریت قریب‌ به‌ اتفاق منتقدانی بود که به این فیلم پنج ستاره دادند و آن را فیلمی «مهیج، با جسارت، جدیت، سخاوت و درخشش» نامید.

او افزود: «با وجود این که برخی لحظات دیالوگ‌های زمخت وجود دارد، اما حتی این‌ها با ظرافتی قدرتمند، اعمال شده‌اند.»

کلاریس لافری از ایندیپندنت نیز گفت این فیلم بهترین اثر نولان تا به امروز است و رابی کالین از تلگراف آن را «ماشینی عجیب، ترسناک و پیشگام از یک فیلم – تا اینجای سال، به مراتب بهترین فیلم سال» نامید.

کوین ماهر از تایمز فیلم را «به هر نحو یک شاهکار» خواند و افزود: «اشتیاق ملموسی برای داستان‌گویی و هنری که بتواند هم آگاه‌کننده و هم سرگرم‌کننده باشد، وجود دارد. نولان این کار را انجام داده است. این اثر هنری است.»

در همین حال، مانولا دارگیس، منتقد نیویورک تایمز، گفت که می‌تواند اشتیاق نولان به سینما را در هر فریم از اقتباس عظیم او تشخیص دهد و آن را «یکی از تماشایی‌ترین آثار نولانی از نظر دغدغه‌های موضوعی، بازیگوشی فرمی، هیجانات پویا و نمایش‌گری بی‌پروایش» نامید.

او افزود: «نولان از ما می‌خواهد بزرگ‌تر رویا کنیم. اودیسه او به هر معنا یک اثر کلاسیک است، تأییدی گیرا برای هنر و اثری از سینمای ناب.»

گای لاج، منتقد ارشد ورایتی نیز نوشت که «به عنوان یک چشم‌انداز واقعا بزرگ و جسورانه، اودیسه در بخش اعظم زمان تقریباً سه ساعته‌اش به طور  سخاوت مندانه‌ای مخاطب را هیجان‌زده می‌کند: به نظر می‌رسد هر چند دقیقه یک بار، یک صحنه عظیم دیگر به سمت مخاطب پرتاب می‌کند. این فیلم ضیافتی واقعی از این لذت‌های سینمایی پررونق و پرطمطراق است.»

از سوی دیگر هالیوود ریپورتر نیز در نقدی نه چندان مثبت از دیوید رونی عنوان کرد صحنه‌هایی که مت دیمون در نقش اودیسه و شارلیز ترون در نقش کالیپسو در یک ساحل گفت‌وگو می‌کنند، «میان‌پرده‌های کسل‌کننده‌ای» هستند که «روایت را به طور کامل متوقف می‌کنند و سرگردانی‌های شان پن در برزخ در فیلم "درخت زندگی" ساخته ترنس مالیک را تداعی می‌کنند.»

رونی همچنین فیلم را «از نظر ساختاری ناشیانه» خواند و انتخاب تام هالند را در نقش پسر دیمون زیر سؤال برد و گفت که از برخی دیالوگ‌های نابه جای فیلم آزرده شده است.»

با این حال مری برد، پژوهشگر کلاسیک، «اودیسه» را «فیلمی سریع، پرسرعت و معاصر» نامید و از نولان به خاطر ارائه آنچه به نظر او برای بسیاری از مردم «مقدمه‌ای عالی برای هومر» خواهد بود، تمجید کرد، اگرچه از حذف حداقل دو شخصیت زن کلیدی و کاهش اختیار برخی دیگر شخصیت‌ها انتقاد کرد. 

امیلی هوزر، پژوهشگر کلاسیک، در گاردین نیز از برخی حذفیات و تغییرات نولان ناامید شد و پیشنهاد کرد که تصمیم کارگردان برای محور قرار دادن یک قهرمان مدرن، زمان کمی برای زنان باقی می‌گذارد.