کدخبر: ۸۴۲
۳۱ فروردین ۱۴۰۵ ساعت ۱۱:۲۷
چاپ
تلگرام
واتس‌اپ
ایمیل
لینک کپی شد

مردی که جای خالی‌اش حس می‌شود

صد و چهل روز است که بعد از «آخرین پرواز» عمیق خوابیده است. در جنگ دوازده‌روزه در تهران ماند و در شهر با دوچرخه می‌چرخید و به پویش «به‌نام ایران» هم پیوست؛ از ایران‌زمین گفت و اهمیت همبستگی مردم. حالا شاید بمبی در نزدیکی خانه‌اش افتاده باشد اما خواب عمیق و خیال پرواز اجازه ندهد روایتش را از آن بگوید، از وطن بگوید، از مردم ایران بگوید.

به نقل از ایسنا، نهم آذر ۱۴۰۴ خبر آمد رضا امیرخانی در پرواز با پاراگلایدر سقوط کرده و سیرش بر فراز آسمان تهران نیمه‌تمام مانده است. معلوم نیست چه رویایی می‌بیند که ۱۴۰ روز است بلند نشده تا از رویایش برایمان بگوید. حدود دو ماه می‌شود که در خانه‌اش ادامه درمان را می‌گذارند و احتمالا شکستگی‌ها و زخم‌هایی که بر جسمش نشسته بود تا کنون خوب شده باشند، اما وضعیت کلی‌اش به‌نظر چندان تغییری نداشته و خانواده هم تمایلی به صحبت در این‌باره ندارند.

رضا امیرخانی جزو آن دسته از نویسندگانی است که از سیاست و اجتماع می‌گوید و می‌نویسد و در داستان‌های خود روابط انسانی را به تصویر می‌کشد. او با شیوه خاص نویسندگی و نوع روایتش مخاطبان خاص خود را به دست آورد.

 این نویسنده در روایت جنگ ۱۲ روزه‌ میدان‌دار بود؛ در میانه جنگ رکاب‌زنان به سطح شهر رفت و از زیستن در شرایط جنگ گفت و برای پیروزی و همبستگی مردم ابراز امیدواری کرد. از روزهای سختی گفت که در پیش روی ماست و همبستگی مردم برای حفظ ایران را موضوعی مهم خواند.

یا در کانال تلگرامی خود روزنوشت‌های جنگ را می‌نوشت و در یکی از روزنوشت‌ها از این گفته بود که «در روزهای سخت باید با مردم حرف زد». یادآور شده بود: «این روزها هم می‌گذرد و ما می‌مانیم و شرف این ملت بزرگ در روزهای سخت... نفس مرزداران ایران گرم...»

رضا امیرخانی به کارزار «به نام ایران؛ کارزار همبستگی ملی و دفاع میهنی» پیوست و گفت: «زمان در ایران زیاد دست به دست شده  اما زمین هرگز دست به دست نشده و در این روزهای سخت قدرت مردمی بالاتر از قدرت سیاسی و نظامی و اقتصادی است. آرزو می‌کنم مردم کشورم سربلند، پایدار و تندرست باشند.»

رضا امیرخانی در سال ۱۳۷۴ نخستین رمان خود را با عنوان «ارمیا» منتشر کرد که جایزه ۲۰ سال داستان‌نویسی دفاع مقدس را کسب کرد. داستان «ارمیا» که در حوزه ادبیات مقاومت نوشته شده، در فضای جنگ ایران و عراق می‌گذرد و روایت جوانی است که دوستش را در جنگ از دست داده و بعد از جنگ زندگی برایش دشوار شده است.

«ناصر ارمنی»، «من او»، «ازبه»، سفرنامه «داستان سیستان» ، «نشت نشا»، «بیوتن»، «نفحات نفت»، «جانستان کابلستان»، «قیدار»، «نیم‌دانگ پیونگ یانگ» و «ره‌ش» از دیگر کتاب‌های دیگر اوست. «ره‌ش» جایزه جلال‌ آل‌احمد و جایزه کتاب سال را برایش به ارمغان آورد.

امیرخانی در «نفحات نفت» به بررسی مدیریت‌های دولتی و اقتصادی مبتنی بر نفت پرداخته و آن‌ها را نقد می‌کند.

«بیوتن» او نیز کتابی درباره مسائل مربوط به جنگ و تبعات آن بر زندگی فردی و اجتماعی است؛ کتاب داستان یکی از بازمانده‌های جنگ ایران و عراق است که به بهانه‌ای به آمریکا سفر می‌کند. کتاب تقابل سنت و مدرنیته را به نمایش می‌گذارد.