ما قرن بيستم را با او تاب آورديم

صبح سینما: عبدالجواد موسوی در یادداشتی در اعتماد نوشت: چطور می‌توان فوتبال را در غایت امری لغو دانست ولی مارادونا را از اعماق جان دوست داشت؟ چطور می‌توان بوكس را نكوهش كرد و آن را وحشیانه دانست اما محمدعلی كلی را تحسین كرد؟ چطور می‌توان از جنگ بیزار بود اما ارنستو چه‌گوارا را ستود؟ 

اینها سئوالاتی است كه خیلی از دوستانم از من می‌پرسند و من مجبور می‌شوم گاهی به آنها پاسخ بدهم. قبلا هم گفته‌ام كه وجه اشتراك آنها این بود كه توانستند آنچه را كه بدان می‌پرداختند به یك اثر هنری بدل كنند. صرف جنگیدن و فوتبال بازی كردن و دیگران را با مشت از پای درآوردن نمی‌تواند این‌‍‌قدر دیگران را به وجد بیاورد وگرنه در و دیوار خانه‌ها باید پر می‌شد از تصاویر فوتبالیست‌ها و بوكسورها و چریك‌ها و نه تنها در ورزش و میدان رزم و عالم هنر، بلكه در خود زندگی هم كه در نظر بسیاری از آدمیان امری ملال‌آور به حساب می‌آید تعداد معدودی از حیات دركی متفاوت و منحصر به فرد دارند. 

آن متفاوت‌ها هستند كه به این دنیای دون معنای حیات می‌دهند و زندگی را در چشم ما جلوه‌ای دیگرگونه می‌بخشند وگرنه كروركرور آدم در بلایای طبیعی و غیرطبیعی جان‌شان را از دست می‌دهند. برای ما چه اهمیت دارد؟  

قضاوت نمی‌كنم. صرفا دارم یك موقعیت را گزارش می‌كنم. خیلی‌ها را دیده‌ام كه این روزها نوشته‌اند ما با جهت‌گیری‌های سیاسی مارادونا مشكل داریم اما در اسطوره بودنش شكی نداریم. این حرف كم‌اهمیتی نیست، آن‌هم در روزگاری كه سیاست مهم‌ترین گز و معیار قضاوت برای مردمان است. 

عكسش را بسیار دیده‌ایم كه بگویند: فلانی گرچه بی‌هنر هم نبود اما به دلیل بهمان موضع سیاسی‌اش دیگر هیچ حرمتی برای او قائل نیستم. حتی آدم‌های مودب و محترم هم كم ندیده‌ام كه گفته‌اند با بی‌پروایی‌های اخلاقی مارادونا به‌شدت مشكل دارند اما او را دیوانه‌وار دوست می‌دارند و نمی‌توانند هنرش را نادیده بگیرند. این چه رازی است كه مارادونا را جایی دور از دسترس اخلاق عرفی و سیاست و زندگی روزمره می‌نشاند؟ این چه سری است كه نسل‌هایی كه حتی بازی‌های او را به چشم ندیده‌اند این‌گونه شیفته می‌سازد؟ قطعا فقط فوتبال نیست. 

او جرات و جسارت زیستن را به نمایش گذاشت. هم در زمین مسابقه و هم در زندگی شخصی‌اش. هرآنچه را ناممكن بود به ممكن بدل كرد. نظر كرده آسمانیان بود؟ بی‌شك. تنها نظركردگان آسمانی‌اند كه به چنین ساحتی راه می‌یابند. ساحتی كه در آن اخلاق و عرف راهی ندارد و حتی اگر كبیره‌ترین گناهان را مرتكب شوند به حكم: هرچه آن خسرو كند شیرین بود، شایسته تكریم و ستایشند.

 ما قرن بیستم را با همه مصایبش به دلیل وجود امثال او بود كه تاب آوردیم. آیا در قرن بیست‌ویكم نیز بشر با چنین پدیده‌هایی مواجه خواهد شد؟ آیا شب و زمستان را پایانی هست؟